Episode 1

Jaja, 't leven van een musher...

Het is 8 uur 59 's morgens. De zon is reeds een half uur op. De mist vult de hondenkennel en dempt het hoge geblaf van Fizz. Waarschijnlijk is ze weer met haar puppies aan het spelen. Dan gaat Scott zijn alarm af. Een vrolijke gsm-tune swingt uit zijn zak. Met onze koffiekop in de hand beginnen we allen te dansen. Conway, de dertien jaar oude en jongste zoon van de Seavey-familie. Mari, een 24-jarige handler die ons deze winter komt helpen, en Scotty. Vandaag gaf Mari de beste omschrijving van Scott die ik in lang gehoord heb. "Scott is like a Santa-Claus who has been drinking and smoking for decades." Ik vervolledig ongegeneerd het dansende drietal en dan dalen we af naar onze harige vrienden. We halen onze rakels en schoppen tevoorschijn en hier en daar komt al een luie kop van een hond tevoorschijn. "Ah, daar zijn die tweepoters weer om als gekken te beginnen schrapen in mijn cirkel." De ene heeft graag dat je hem achter de oren krabt, de ander blijft lui in zijn huisje snoezen. Ik scoop snel mijn Quest-team en begeef me weer naar boven, haal mijn jas en revolver van de kapstok en start de quad. Dat brengt leven in de brouwerij. Staarten beginnen te kwispelen, ongeduldig geblaf stijgt op.

Het geblaf zwelt aan terwijl Mari en ik de ene na de andere hond aanhaken. Net voor de start bereikt het een oorverdovend hoogtepunt. Dan wordt alles stil en vlieg ik ervarndoor. Het regelmatige geronk van de quad versmelt met het hijgen van de honden. Ik kruip diep in mijn jas weg en geniet van de harmonie in het team. Mijn Quest-team is zonder twijfel het coolste team dat ik ooit heb getraind. Heel divers van karakters maar eens ze lopen versmelten ze allemaal tot een harmonieus geheel. Iedereen doet zijn deel van het werk, op zijn manier, maar allen gefocust en geconcentreerd. Twee uur lang worden we één we met elkaar en het landschap. Een eland kruist ons pad en kijkt ons verdwaasd aan. We doorploeteren een moeras. Razen door een verlaten wijk. Geven de auto's op de highway iets om naar te kijken en verdwijnen dan weer in het bos om hotsend en botsend verder te rammelen op de quad tot we 25 kilometer verder en een kleine twee uur later terug de kennel binnen rijden.

We geven de honden een uitgebreide knuffel en brengen hen terug naar hun huisje. De Quad wordt naar een andere sectie van de kennel gereden. Opnieuw hetzelfde fenomeen. Een ongeduldige spanning maakt zich meester van de twee jaar oude atleten van het puppyteam. Opnieuw harnassen, geblaf, luider geblaf en een tevreden gehijg begeleid door ritmisch Quadgeronk. Mari is vertrokken voor de tweede run van de dag. 

Ik geef de honden van het Quest-team eten, speel zelf snel iets binnen en help Mari met het afhaken van haar team. De Quad wordt opnieuw omgedraaid, honden aangehaakt en ik kruip opnieuw diep in mijn jas weg met een tevreden grijns op mijn gezicht. De puppies voor Iditarod geven 14 km lang het beste van zichzelf. Talentvolle groep van jonge honden. Ik kijk al uit om met deze rakkers de Iditarod trail onveilig te maken.

Eens terug houden we ons bezig met het snijden van vlees voor de honden, het maken van necklines, sledes in orde zetten, aan de quad werken, kop koffie drinken, racestrategie bespreken, mijn haar knippen, boekje lezen, blog schrijven, filmpje kijken,...

Het leven is nog vrij rustig nu. We proberen alle pionnen in positie te brengen om te schitteren deze winter. Iedereen lijkt er klaar voor. Er hangt een rustige, gefocuste doch ontspannen sfeer in de kennel op dit ogenblik. Alle honden doen het ontzettend goed met Mitch zijn A-team voorop. Onze voornaamste focus deze winter is Mitch opnieuw Iditarod zien winnen. 

Ik ben ontzettend dankbaar dat ik hier kan trainen op dit ogenblik. Dankbaar voor alles en iedereen die dit mogelijk maakt. Het is een heel bijzonder gevoel om me zo honderd procent op één ding te kunnen focussen. Alleen honden, honden, honden,... Het is een bijzonder gevoel om verder te kunnen doen met de kennis die ik vorige winter heb opgedaan. Zoals je uren met vallen en opstaan oefent om een overslag te kunnen op een tumblemat en dan al flickflackend met een saltootje de mat overvliegt. 

Mijn gedachten dwalen dikwijls af naar mama. Dit project opdragen aan alle mensen met MS gaat diep. Uren en uren op de quad zitten, of de kennel kuisen, of wat dan ook doen hier geeft me veel tijd om na te denken. Ik ga dingen een ander daglicht zien, anders beleven. Eén gevoel overheerst. Een gevoel van enorme trots op de manier waarop mama alles altijd heeft gedragen. Met zoveel trots, zoveel waardigheid, zoveel kracht. Alle dingen die ze de afgelopen jaren heeft gedaan voor ons, voor zichzelf, voor papa, ... Het kan melig klinken nu maar oh well, ik ben zelf een beetje ziek en emo voor de moment anyway. En ondanks het feit dat ik hier ziek ben moeten de honden eten, getraind worden, enz, enz,... Ondanks de vermoeidheid, spierpijn en keelpijn moet je verder. Het onderstreepte nog eens mijn besef dat mensen met een chronische ziekte dit dagelijks mee maken en hiermee leren. 

Ga eens gaan slapen en proberen mijn eigen ziek zijn wat te verzorgen.