verjaardag in Alaska

0u01, 2 januari 2010, mijn vijfentwintigste verjaardag. Een volle maan werpt haar stralen rustig over het besneeuwde, prachtige landschap. Kristalhelder fonkelen de bergen op de achtergrond. Voor me geven 18 honden het beste van zichzelf. We zijn ondertussen zo’n 50 mijl in het natuurpark doorgedrongen. Ze tonen geen glimp van vermoeidheid. Ik heb het zelf ietwat koud. Het is - 30 buiten en ik ben aan het experimenteren met kledij. Dit is niet het goede systeem bedenk ik terwijl ik beweeg op het ritme van de muziek die zacht tegen mijn trommelvliezen swingt. Bewegen houdt je warm.

Een uur later komen we aan de Big Indian river. Mijn leiders maken een scherpe bocht naar links, langs de oever, van het pad weg. Ik loop naar voren en sta tot aan mijn enkels in het water, overflow op de rivier. Bij -30 wordt niemand graag nat en Tiger en Jeep hebben dan ook enkele aanmoedigingen nodig om door de rivier te waden. Aan de overkant is er een primitieve blokhut. Ik parkeer hier mijn honden, neem hun booties af en geef iedereen eten en stro. Dit alles neemt minder dan 25 minuten in beslag. Oefening heeft ervoor gezorgd dat ik ontzettend snel word met deze handelingen. Dit geeft vertrouwen. 

Ik neem mijn slaapzak en mijn persoonlijke zak onder de arm en kijk naar mijn team. Als echte professionals hebben ze net al hun eten naar binnen gewerkt en liggen nu te genieten van wat rust. Ik ben zo trots op hen. De helft van mijn team bestaat uit honden van slechts twee jaar met relatief weinig ervaring. Ik heb hen even hard getraind als Mitch’s A-team. Dat moest helemaal niet van Mitch maar ik geloof dat training zijn vruchten afwerpt. 

Het is zwaar geweest de afgelopen maanden omdat ik ook nog een volledig ander team train voor Iditarod. Ook hier heb ik iets zwaarder getraind dan van me verwacht werd maar ook deze groep van honden blinken in hun vel en schitteren elke trainingrun een beetje meer.

In gedachten verzonken wandel ik de blokhut binnen. Als je competitief musht moet je elke seconde benutten of aan het slapen zijn. Ik steek enkele kaarsjes aan voor de gezelligheid en begin op een meusli-bar te knabbelen. Ik spoel hem door met wat warme energy-drank. Ik denk terug aan de gingin. De eerste wedstrijd van het seizoen. Ik geniet van wedstrijden. Het reizen door stukken natuur die slechts weinigen hebben mogen aanschouwen maakt diepe indruk op me. Ik heb veel van Mitch geleerd. Hij geeft me veel vertrouwen en gelooft in me. Elke dag leer ik bij. 

Het is mijn verjaardag bedenk ik. Ik ben zo dankbaar voor het feit dat ik dit alles mag meemaken. Als kleine jongen droomde ik van het leven dat ik nu leid. Ik ben dankbaar voor alles en iedereen rond me. Ik blaas de kaarsjes uit en kruip in mijn slaapzak. Mijn alarm zit in mijn muts.

Een uur en twintig minuten later gaat mijn alarm af. Ik zit onmiddelijk rechtop, kruip in mijn schoenen, steek de slaapzak weg. Ik raak ontzettend gestructureerd in al deze dingen. Snoozen is geen optie onderweg. 

Exact drie uur nadat we bij de  blokhut kwamen zijn we opnieuw onderweg voor de volgende 60 mijl. Tijdens deze rit komt de zon op. Met een glimlach op mijn gezicht zie ik hoe het team verder naar elkaar toegroeit, sterker wordt. 

We rollen de kennel binnen om 11u ‘s morgens. De honden worden naar hun huisje gebracht en ik geef hen onmiddelijk iets stevig om te eten. Timon heeft precies wat last van zijn pols. Ik haal onmiddelijk zalf uit en masseer hem. Hierna geef ik hem een polssteunverband die het helingsproces moet bevorderen. 

Mitch komt naar me toegewandeld. ‘How did they do?’

‘Very well’, antwoord ik met ietwat bevroren lippen. 

‘Well, this is quiet a dogteam you got here if they can do this kinda run’. Hij is ook blij met de manier waarop ze presteren. 

Nu is het tijd om aan mezelf te denken. Ik ga naar boven en kruip in mijn bed voor een paar uur. 

Daarna heb ik hier nog wat gewerkt, iedereen opnieuw eten gegeven, enkele honden gemasseerd of een behandeling gegeven met onze kine-laser. 

Vanavond heb ik dan genoten van alle verjaardagswensen. Bedankt iedereen voor jullie mooie woorden. Ze betekenen veel voor me nu. 

Als kind had ik een droom, nu leef ik hem. De afgelopen maanden heb ik hard gewerkt om alle pionnen juist te zetten voor de komende twee maand. Ik ga ervan genieten.